ama..

Geçen gün bir arkadaşımla konuşurken patlayıverdi bir ampul gibi ''ama''.Bazı ama' lar var ki konulmucak yerlerde deyip, sordu bana ''sen çok iyisin ama.. seni seviyorum ama.. olur mu burada ama? Nokta konmaz mı bu cümlelerin sonuna?'' .
Öyle güzel kullandı ki bu arsız bağlacı takıldı kafama.

Kim bu ''ama''? Ya da neyin nesi ''ama''!

İlk dedim ki yunus olsa gerek.Hem denizde yaşarım hem karaya çıkarım iki havamı atarım diyen bir yunus.
Sonra düşündüm bu kadar sevimli olamaz.Olsa olsa asalak olabilirdi.İster köpek balığının solungaçlarında yaşayan artıkları temizleyen bir parazit yada saçındaki bit olsun.Ya bağlılığından sana hizmetinden onla yaşarsın ya da kurtulamadığından devam edersin.
Öyle sinsidir ki her şeyin ortasına bir bomba gibi düşer.Sen uçuyoruz sanırsın halbuki düşersin.Merak etme canım ''ama'' olayı hafifletti! Bungee jumping yapıyorsun aslında.AMA ufacık bir ayrıntı var ayağından bağlı değilsin.
Öyle küstah ki ''benden öncesi yalan dolandı'' diyor sana.Ama sen de ona anlayışlı bir sevgili gibi ''geçmiş beni ilgilendirmiyor'' diyemiyorsun haliyle.Düşünüyorsun iki çelişkili duygunun aynı yerde nasıl barındığına.Amadan sonrası kalıyor fakat sen ondan öncesine tasma takıyorsun bir umut kaçmasın o cümlede diye.
Sonuç olarak bizim aslında ama ile bir derdimiz yok. Ee sana kullanma kardeşim bu bağlacı da demiyoruz.Kullan lakin doğru cümlelerde kullan.Yani sen onu insanoğlunun kafa karışıklığına, maymun iştahlılığına ilaç sanıp, doktordan deli raporu çıkmış olduğuna inanıp da kullanma.