Bu aralar hayatımda en nefret ettiğim şeyin beklemek olduğunu anladım.İşin garip yanı bu hissimi beklerken beklenmedik bir şeylerin olmasıyla anlamış olmamdı.
Öyle durup dururken oldu her şey. Ee şaşırdım haliyle üzüldüm de bir o kadar.Anlam vermeye çalıştım yaşananlara.Tabi bunlar olurken ben yine bekledim.
Sonra dedim ki beklemesin kimse.Mesela otobüs durağında beklemesin insanlar!Yürüsün öbür durağa doğru otobüs gelesiye kadar.Böyle dimdik put gibi gelen her otobüsün numarasına bakmasın!Sen hiç ''otobüs nerede kaldı'' demeden bir anda gelmiş olsun otobüs. ''Aaa geldin mi? Merhaba'' desin şoföre insan.Hiç öyle ''Biz de seni bekliyorduk.Vay anam gözlerimiz yollarda kaldı'' gibi laflar etmesinler.
Yeni yeni anlıyorum; bize en çok öğrettikleri şey beklemekmiş birini bir şeyi.Öyle ki en iyi yaptığımız şey olmuş.
Canın sıkılır üzülürsün.Derler ki sana zaman her şeyin ilacıdır.Her işte hayır vardır.Topluma bak!''Otur sen ne yapacaksın her şey olacağına varır diyor''.Öyle içimize işlemiş ki  en basit düşüncelerimiz de bu var.
Mesela dün metroyla gidecektim.Turnikeleri tam geçiyoruz ki aşağı bir baktım insanlar biniyor trene.Koş diye bağırdım arkadalşa.Sonra niye koşuyorsun yetişemezsin bekle bir tane daha gelecek diye bir sürü düşünce geldi aklıma.Durmadı topuklarım.Bindim trene arkamdan kapının kapanışını hissettim.Tabi ya !Koşma bekle 20 dakika daha.Nasıl olursa yerine gelir yenisi mantığı.Evet geliyor da ama niye ben boşuna bekleyim ki?

Sonuç olarak bugün durup dururken bir şeyler olmasını bekleyeceğime durup durmazken ben bir şeyler yapıyım dedim.O halde don't wait too long.=)